Me Be

ช่วงนี้รู้สึกว่าสิ่งที่หายไปคือ ความสุข..... เค้าว่ากันว่าสังคมเมืองแบบนี้ทำให้คำว่าความสุขที่แท้จริงนั้นหายไป???

คุยกับพี่คนนึงเค้าบอกว่าเห็นหญิงชายคู่คุยกันแล้วยิ้มจนตาหยีทั้งคู่นานแค่ไหนแล้วที่เค้าไม่ได้ยิ้มแบบนั้น???

นั่งทานข้าวอยู่ร้านส้มตำปากซอยเห็นลุกจ้างร้านแหย่กันเล่นสนุกสนานตามประสาคนบ้านเดียวกัน นานแค่ไหนแล้วที่เราไม่ได้เป็นแบบนั้น???

หากจะอธิบายชีวิตในช่วงสัปดาหืที่ผ่านมานี้แล้ววิเคราะห์ดูฉันคงเป็นโลกกำพร้าความสุขเป็นแน่....

กำพร้าความสุขถูกจัดไว้เป็นโลกไหมน่ะ?

กำพร้าความสุขเป็นโรคติดต่อหรือเปล่า?

หรือกำพร้าคววามสุขจะเป็นเพียงไวรัสชนิดหนึ่งซึ่งเดี๋ยวเวียนเข้ามาแล้วก้หายไป...

ฉันหวังว่ามันคงเป็นอย่างหลังเพราะไม่เช่นนั้นแล้วความสามารถในการเยียวยาหาสิ่งทดแทนความสุขของชีวิตคงใช้ไม่ได้ผลหากนานเกินไปเพราะมันคง ดื้อยา

สิ่งที่ตั้งใจในปีนี้คือการใช้ ใจ ในการเดินทางของชีวิต และการใช้ใจนี้ก้ทำให้เหนื่อยและเจ็บ

เหนื่อยกับการคอยระมัดระวัง

เจ็บกับความรู้สึก

เจ็บกับความคิด

ทั้งสิ่งที่ใกล้ตัวและใกล้ตัว................

 

สิ่งที่หวังต่อไปนั้นคือการเยียวยา ใจ ของตัวเองให้แข้งแรงพอที่จะเดินต่อ และหวังว่าฉันคงจะหายจากโรค กำพร้าความสุข

 

 

เราคงรู้จัก ฉันจึงมาหาความหมาย ของ วิทยากร เชียงกูล ดี ในฐานะวรรณกรรมยุคแสวงหา นับเป็นผลงาดี จากนักเขียนชมรมพระจันทร์เสี้ยวอีกหนึ่งคน

ฉันจึงมาหาความหมาย จึงเป็นเรื่องราวที่น่าสนใจของหนุ่มสาวยุคแสวงหา ยุคที่ผู้มีอันจะกินๆได้มีโอกาสในการเข้ารับการศึกษาในระดับมหาวิทยาลัยได้เป็นอย่างดี

2512-2549 เรื่องราวยังคงดำเนินต่อไปกว่า 40 ปีที่หนังสือเล่มนี้ได้ตีพิมพ์ออกสู่สายตาประชาชน เรื่องราวในอดีตแทบไม่ต่างอะไรกับเหตุการณ์ในปัจจุบันต่างเพียงแค่ตัวละครและเรื่องราวที่ดำเนินไปเท่านั้น หากแก่นแท้ของมันนั้น ไม่ต่าง

นักศึกษาปัจจุบันใช้ชีวิตอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยตลอด 4 ปี เพื่ออะไร?

พวกเค้าเหล่านั้นเคยกระทู้กับตัวเองหรือไม่ว่าการศึกษาที่ได้รับมานั้นเค้าจะนำมันไปใช้ประโยชน์อย่างไร

หรือคำถามง่ายๆอย่าง ในชีวิตของพวกเค้านั้นอะไรที่เรียกว่า ความสุข อะไรคือความต้องการที่แท้จริงของชีวิต ที่ไม่เพียงแต่การดำเนินตามกรอบของสังคมที่วางไว้?

 

กระทู้เหล่านี้เคยมีผู้ตั้งคำถามไว้เมื่อ กว่า 40 ที่แล้ว......

และวันนี้ 2549 คุณหาคำตอบเจอแล้วหรือยัง?

 

ขรรค์ชัย บุนปาน เคยบอกไว้ว่า

คนรุ่นใหม่เป็นโรค โรคที่ว่านี้ เป็นผลผลิตของสังคมที่สับสนวุ่นวาย โดยคนรุ่นใหม่มักจะสร้างโลกของตนเองขึ้นมา และแสวงหาคำตอบที่ตัวเองยังไม่ได้ตั้งคำถาม

 

ฉันเชื่อในสิ่งนี้เต็มหัวใจ ว่าโรคนี้น่ากลัวเหลือเกิน เพราะเมื่อไหร่ก็ตามที่เราไม่สามารถกระทู้กับตัวเองได้นั้น คำตอบที่เรามุ่งแสวงหาเราจะนำมาเพื่ออะไร?

ดูเถิด....... คนรุ่นใหม่เอ๋ย ใช้เวลาที่มีค่ากระทู้กับตัวเองดูซักครั้งจะดีไหม?

 

ฉันเยาว์ ฉันเขลา ฉันทึ่ง

ฉันจึงมาหาความหมาย

ฉันหวังเก็บอะไรไปมากมาย

แต่สุดท้ายให้กระดาษฉันแผ่นเดียว

 

กระทู้ให้จบก่อนรับกระดาษมาแปะฝาบ้านน่ะหลานน่ะ555

 

ในชีวิตครอบครัว คำว่า เรา ควรคิดถึงบ่อยแค่ไหน และหากว่าคนหนึ่งหลงลืมคำว่าเรา คนอีกคนหนึ่งจะสามารถคิดถึง เรา ได้อีกต่อไปไหม?

เพราะคนที่อาศัยอยู่ด้วยกันเพียงแค่เขาก้าวออกไปจากบ้าน เขาก็ไม่ใช่ของเราแล้ว เราไม่มีทางรู้ได้เลยว่าขณะที่เรากำลังทำอะไรเพื่อเขาอยู่นั้น เขาทำอะไรอยู่

และถ้าคนที่อยู่ด้วยกันไม่สามารถคิดถึงคำว่าเราได้แล้วนั้นแสดงให้เห็นถึงอะไร?

โลกในมุมของฉันเรียกมันว่าความไว้ใจ

เมื่อไหร่ก็ตามที่ความไว้ใจในตัวของคนที่อยู่ด้วยกันหมดลงไป คำว่าเราจะมีความหมายอยู่อีกไหม?

แล้ว เรา จะอยู่ต่อไปได้อย่างไร?

ฉันไม่รู้.....................

สิ่งที่ฉันรู้นั้นก็คือทำนบของความไว้ใจและความเชื่อใจที่ฉันมั่นใจมาโดยตลอดบัดนี้สิ่งเหล่านั้นได้มลายหายสิ้นจากใจ

นั้นเป็นความรู้สึกที่แย่ฉันรู้ทุกอย่างในโลกนั้นต้องมีการเปลี่ยนแปลงสสารทุกสถานะย่อมมีการแปลเปลี่ยน

ในเมื่อสสารทุกอย่างย่อมมีการแปลเปลี่ยนแล้วฉันจดเองะไปยึดถือเอาอะไรกับสสารที่รู้อยู่แก่ใจว่าวันนึงต้องมีการเปลี่ยนแปลง

ฉันผิดเอง

ผิดที่คาดหวังกับทรายที่ยังไงก็เป็นทรายไม่มีวันที่จะเป็นปราสาททราย........

ผิดที่ไม่รักษาพื้นที่ที่เรียกว่าใจของตัวเอง

อย่างที่บอกไปเมื่อคราวที่แล้วว่าตอนนี้ซื้อคอนโดแล้วและกำลังตบแต่งอยู่ สัปดาห์ที่แล้วไปโอนมาที่สำนักงานที่ดิน ไปตั้งแต่เช้ากว่าจะเสร็จเป็นชาติ สมกับการเป็นราชการไทย เลยมีโอกาสได้นั่งคุยกับคนขายห้องอย่างจริงจัง เพราะตอนตกลงซื้อแทบไม่ได้คุยอะไรกันเลย เห็นห้องถูกใจก็ซื้อเลย คุยไปคุยมาปรากฏว่าพี่คนขายเป็นนักเขียน นักแต่งเพลง และคนเขียนบทภาพยนตร์ ที่ใช้นามแฝงว่า บัวไร ซึ่งเราเองก็อ่านหนังสือติดตามผลงานของเค้าอยู่บ้าง ล่าสุดพี่เค้าเขียนบทหนังเรื่อง โหน่งแท่งนักเลงภูเขาทองด้วย ทั้งเรื่องเขียนคนเดียว..... ดีใจที่ได้รู้จักคนเก่งๆอีกคน

ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เข้ามาเขียนเลย งานเต็มหัวเต็มหางไปหมด.... เฮ้อ.. ชีวิต แต่ก็มีเรื่องดีๆอยู่บ้างเหมือนกัน เพราะตอนนี้เราซื้อคอนโดได้แล้ว YO YO ทำเรื่องตั้งนานสุดท้ายก็ได้สักที ทีนี้ก้ต้องมานั่งวุ่นวายกับการตบแต่งใหม่ทั้งหมด เหนื่อยเอาการแต่ยังไงก็ดีน่ะเพราะว่าได้แต่งในแบบที่เราชอบ วันก่อนไปเลือกซื้อของเข้าบ้านหมดเงินไปตั้ง แสนกว่าบาท ตอนนี้เลยล้มละลาย จน กินแกรบ555+  ซื่อแค่เฉพาะสิ่งจำเป็นกว่าจะเสร็จสงสัยได้กินแกรบหลายเดือน....... งานที่ออฟฟิคก้เหมือนเดิมวุ่นวายดีปีนี้ต้องทำ Pr เพิ่มหลายจุด เพื่อให้ cover ทั้งหมด ต้อง Branding องค์กรอีก แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว แต่ถ้าทำได้ก็ดีมากเลย จะได้ยกระดับงานภาคสังคมให้สูงขึ้น......

i want to ask them

if thay don't remember

A moment face to face

In some revolving door ?

Perhaps a "soory" muttrred in a crowd?

A cut "wrong number" caught in the receiver?

But i know the answer

NO. they dont remember

they'd be amazed to hear

that Chance has been toying with them

Now for years

 

เชื่อไหม ทุกการเริ่มต้น เป็นแค่บทต่อเนื่องของเรื่องราวที่เคยมีมาแล้วในก่อนหน้านี้ และยังจะต้องมีบทอื่นติดตามมา เพราะหนังสือแห่งโชคชะตามักเปิดขึ้นมาตรงกลางเล่ม เชื่อไหม