ทางเดิน

05/09/2006

ช่วงนี้รู้สึกว่าสิ่งที่หายไปคือ ความสุข..... เค้าว่ากันว่าสังคมเมืองแบบนี้ทำให้คำว่าความสุขที่แท้จริงนั้นหายไป???

คุยกับพี่คนนึงเค้าบอกว่าเห็นหญิงชายคู่คุยกันแล้วยิ้มจนตาหยีทั้งคู่นานแค่ไหนแล้วที่เค้าไม่ได้ยิ้มแบบนั้น???

นั่งทานข้าวอยู่ร้านส้มตำปากซอยเห็นลุกจ้างร้านแหย่กันเล่นสนุกสนานตามประสาคนบ้านเดียวกัน นานแค่ไหนแล้วที่เราไม่ได้เป็นแบบนั้น???

หากจะอธิบายชีวิตในช่วงสัปดาหืที่ผ่านมานี้แล้ววิเคราะห์ดูฉันคงเป็นโลกกำพร้าความสุขเป็นแน่....

กำพร้าความสุขถูกจัดไว้เป็นโลกไหมน่ะ?

กำพร้าความสุขเป็นโรคติดต่อหรือเปล่า?

หรือกำพร้าคววามสุขจะเป็นเพียงไวรัสชนิดหนึ่งซึ่งเดี๋ยวเวียนเข้ามาแล้วก้หายไป...

ฉันหวังว่ามันคงเป็นอย่างหลังเพราะไม่เช่นนั้นแล้วความสามารถในการเยียวยาหาสิ่งทดแทนความสุขของชีวิตคงใช้ไม่ได้ผลหากนานเกินไปเพราะมันคง ดื้อยา

สิ่งที่ตั้งใจในปีนี้คือการใช้ ใจ ในการเดินทางของชีวิต และการใช้ใจนี้ก้ทำให้เหนื่อยและเจ็บ

เหนื่อยกับการคอยระมัดระวัง

เจ็บกับความรู้สึก

เจ็บกับความคิด

ทั้งสิ่งที่ใกล้ตัวและใกล้ตัว................

สิ่งที่หวังต่อไปนั้นคือการเยียวยา ใจ ของตัวเองให้แข้งแรงพอที่จะเดินต่อ และหวังว่าฉันคงจะหายจากโรค กำพร้าความสุข

Per aggiungere un commento, accedi con il tuo Windows Live ID (se utilizzi Hotmail, Messenger o Xbox LIVE possiedi già un Windows Live ID). Accedi

Non hai ancora un Windows Live ID? Registrati

Patcharapa Dindamha scritto:

เขียนดีจัง ชอบมากเลยค่ะ

27 Lug.

L'URL di riferimento per questo intervento è:

http://beez1983.spaces.live.com/blog/cns!97BC934D82E96874!144.trak

Blog che fanno riferimento a questo intervento